خرد و خراب و خسته جوانی خود را پشت سر نهاده ام
با عصای پیران و
وحشت از فردا و
نفرت از شما
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .


اکنون من در نیم شبان عمر خویشم
آن جا که ستاره یی نگاه مشتاق مرا انتظار می کشد...

در نیم شبان عمر خویش ام، سخنی بگو با من
ــ زودآشنای دیر یافته! ــ
تا آن ستاره اگر تویی،
سپیده دمان را من
به دوری و دیری
نفرین کنم.



با تو
آفتاب
در واپسین لحظات روز یگانه
به ابدیت
لبخند می زند.
با تو یک علف و
همه جنگل ها
با تو یک گام و
راهی به ابدیت.

ای آفریده ی دستان واپسین!
با تو یک سکوت و
هزاران فریاد.

دستان من از نگاه تو سرشار است.
چراغ رهگذری
شب تنبل را
از خواب غلیظ سیاهش بیدار می کند
و باران
جوبار خشکیده را
در چمن سبز
سفر می دهد...

۱۳۳۵

© www.shamlou.org سایت رسمی احمد شاملو